Ανάλυση των προγνωστικών παραγόντων επιβίωσης σε ασθενείς με κακοήθη αποφρακτικό ίκτερο που αντιμετωπίσθηκαν με διαδερμική τοποθέτηση μεταλλικών ενδοπροσθέσεων

Ν. Πτώχης, Η. Μπρούντζος, Αικ. Μαλαγάρη, Ε. Παναγιώτου, Ε. Αλεξοπούλου, Α. Κελέκης, Μ. Παπαθανασίου, Δ. Κελέκης, Α. Γουλιάμος

Β Εργαστήριο Ακτινολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Σκοπός: Να αξιολογήσουμε τους προγνωστικούς παράγοντες που καθορίζουν την επιβίωση των ασθενών με ανεγχείρητο, κακοήθη αποφρακτικό ίκτερο, που αντιμετωπίστηκαν με διαδερμική τοποθέτηση μεταλλικών ενδοπροθέσεων.
Υλικό και Μέθοδος: Ενενήντα πέντε ασθενείς με ανεγχείρητη κακοήθη απόφραξη των χοληφόρων αντιμετωπίστηκαν με διαδερμική τοποθέτηση μεταλλικής ενδοπρόθεσης. Είκοσι πέντε ασθενείς είχαν βλάβη που δεν αφορούσε την πύλη του ήπατος ενώ 70 είχαν βλάβη στην πύλη.
Τα ποσοστά κλινικής επιτυχίας, η βατότητα και τα ποσοστά επιβίωσης συγκρίνονται ανάμεσα σε ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν με ολική (n=52) παροχέτευση του ηπατικού παρεγχύματος έναντι αυτών που αντιμετωπίστηκαν με μερική παροχέτευση (n=43). Υπολογίστηκε και αναλύθηκε η επιβίωση όσον αφορά πιθανούς προγνωστικούς παράγοντες όπως ο τύπος του όγκου, η επέκταση της νόσου, το επίπεδο της απόφραξης και τα επίπεδα της χολερυθρίνης μετά την επέμβαση. (Cox regression ανάλυση)
Αποτελέσματα: Η τοποθέτηση της ενδοπρόθεσης ήταν τεχνικά επιτυχής σε όλους τους ασθενείς (ετερόπλευρη παροχέτευση σε 86 ασθενείς, αμφοτερόπλευρη παροχέτευση σε 9 ασθενείς) και η μείωση των επιπέδων της χολερυθρίνης μετά την επέμβαση ήταν στατιστικά σημαντική (p<0.001), συμβάλλοντας σε ποσοστό κλινικής επιτυχίας 97.9%. Η μέση πρωτογενής βατότητα βατότητα ήταν 146.1 μέρες και η μέση δευτερογενής βατότητα ήταν 166.9. Τα επίπεδα χολερυθρίνης μετα την επέμβαση ήταν ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης επιβίωσης (p<0.001). Η τιμή χολερυθρίνης <4 mg/dl μετεπεμβατικά οριοθετούσε τους ασθενείς που είχαν καλύτερη πρόγνωση. Η ηλικία του ασθενούς και οι τύπου IV κατά Bismuth βλάβες ήταν επίσης ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες.
Συμπεράσματα: Το επίπεδο χολερυθρίνης κάτω από 4 mg/dl μετεπεμβατικά είναι ο σημαντικότερος ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας, ενώ η μεγάλη ηλικία και οι βλάβες τύπου IV κατά Bismuth ήταν δυσμενείς προγνωστικοί παράγοντες.

Διαδερμική αγγειοπλαστική με τοποθέτηση μεταλλικής ενδοπρόθεσης σε στενώσεις των καρωτίδων

Δ. Μουρίκης, Α. Χατζηιωάννου, Θ. Αλεξίου, Η. Πριμέτης, Ε. Θεοδωρόπουλος, Λ. Βλάχος

Τμήμα Επεμβατικής Ακτινολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών, "Αρεταίειο" Νοσοκομείο

Σκοπός: Η ανάδειξη της αγγειοπλαστικής με την τοποθέτηση μεταλλικής ενδοπρόθεσης ως μιας εφικτής εναλλακτικής λύσης για τη θεραπεία των βλαβών των καρωτίδων αρτηριών.
Υλικό - Μέθοδος: Σε σύνολο 26 ασθενών (30 αγγείων) χρησιμοποιήθηκαν διάφορα είδη μεταλλικών ενδοπροθέσεων. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο τύπος που χρησιμοποιήθηκε ήταν το Wallstent. Στην πλειονότητα των περιστατικών δεν έγινε χρήση συσκευής εγκεφαλικής προστασίας.
Αποτελέσματα: Η τεχνική επιτυχία και η βελτίωση της εγκεφαλικής κυκλοφορίας μετά την επέμβαση ήταν 100%. Οι ελάσσονες επιπλοκές ήταν 19%, ενώ δεν υπήρξαν μείζονες επιπλοκές. Η επαναστένωση στο πρώτο έτος ήταν 3%.Όσον αφορά στη θνητότητα έως και 30 ημέρες μετά την επέμβαση, στη μελέτη μας ήταν μηδενική. Σε 2 περιστατικά στα οποία έγινε αγγειοπλαστική, ενώ είχε προηγηθεί ενδαρτηρεκτομή, σημειώθηκε πλήρης αποκατάσταση του αγγειακού αυλού. Όσον αφορά στα εμβολικά επεισόδια τα αποτελέσματα ήταν ίδια με εκείνα της χρήσης των συσκευών εγκεφαλικής προστασίας.
Συμπέρασμα: Η αγγειοπλαστική με την τοποθέτηση μεταλλικής ενδοπρόθεσης αποδείχθηκε τεχνικά απολύτως επιτυχής με άμεση βελτίωση της αιμάτωσης και επομένως των συμπτωμάτων των ασθενών. Η χειρουργική ενδαρτηρεκτομή παραμένει η λύση εκλογής. Η αγγειοπλαστική με την τοποθέτηση stent αποτελεί μια εναλλακτική λύση σε άτομα μεγάλης ηλικίας, σε ασθενείς με καρδιοαναπνευστικά προβλήματα και σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε ακτινοθεραπεία τραχήλου ή παρουσιάζουν επαναστένωση μετά από την ενδαρτηρεκτομή. Η αντιαιμοπεταλιακή φαρμακευτική αγωγή δια βίου είναι απαραίτητο συμπλήρωμα της μεθόδου.

Ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής και στένωση νεφρικής αρτηρίας: Ταυτόχρονη ενδοαγγειακή αποκατάσταση

Δ. Μουρίκης [1], Α. Χατζηιωάννου [1], Η. Πριμέτης [1], Μ. Θεοδωρόπουλος [1], Κ. Κατσένης [2], Λ. Βλάχος [1]

[1] Τμήμα Επεμβατικής Ακτινολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών, "Αρεταίειο" Νοσοκομείο,
[2] Τμήμα Αγγειοχειρουργικής, "Αρεταίειο" Νοσοκομείο

Παρουσιάζονται 2 περιπτώσεις ταυτόχρονης ενδοαυλικής αποκατάστασης στένωσης νεφρικής αρτηρίας και ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Σε επανέλεγχο στους 3-4 μήνες, στον πρώτο ασθενή, ο οποίος προεπεμβατικά εμφάνιζε μετρίου βαθμού νεφρική ανεπάρκεια και υπέρταση, παρατηρήθηκε ελαφρά επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας, αλλά βελτίωση της αρτηριακής πίεσης. Στο δεύτερο ασθενή, η νεφρική λειτουργία και η αρτηριακή πίεση διατηρήθηκαν στα φυσιολογικά προεπεμβατικά επίπεδα. Συμπερασματικά, η ταυτόχρονη ενδοαυλική αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής και συνυπάρχουσας στένωσης μιας νεφρικής αρτηρίας, είναι τεχνικά δυνατή, ασφαλής και αποτελεσματική στην πρόληψη, τόσο της επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας, όσο και της πιθανής ρήξης του αορτικού ανευρύσματος, σε ηλικιωμένους, υψηλού κινδύνου ασθενείς.