Υπερηχογραφική διερεύνηση της νεογνικής μηνιγγίτιδας

Χρ. Κουμανίδου[1], Μ. Βακάκη[1], Α. Χουντάλα[1], Μ. Θεοφανοπούλου[1], Ι. Νίκας[2], Κ. Κακαβάκης[1]

[1]Ακτινολογικό Τμήμα Νοσοκομείου Παίδων "Αγία Σοφία", Αθήνα
[2]Τμήμα Ακτινοδιαγνωστικών Απεικονίσεων Νοσοκομείου Παίδων "Αγία Σοφία", Αθήνα

Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να μελετήσει υπερηχογραφικά τη συχνότητα και τον χρόνο εμφάνισης των παθολογικών ευρημάτων και των επιπλοκών της νεογνικής μηνιγγίτιδας.
Ασθενείς - Μέθοδοι: Μελετήθηκαν τα υπερηχογραφικά ευρήματα 36 νεογνών με κλινικοεργαστηριακά διεγνωσμένη μηνιγγίτιδα. Ο έλεγχος έγινε διαμέσου της πρόσθιας πηγής, με πομποδέκτη ευρέος φάσματος 5-8 ΜΗΖ.
Αποτελέσματα: Σε ποσοστό 27,8% ο υπερηχογραφικός έλεγχος ήταν αρνητικός. Τα συχνότερα και πρωϊμότερα ευρήματα ήταν η ήπια κοιλιίτιδα (συχνότητα 30,5%), η μετρίου βαθμού διεύρυνση των πλαγίων κοιλιών (συχνότητα 41,6%), η διεύρυνση των εγκεφαλικών αυλακών (συχνότητα 55,5%) και η υπερηχογενής απεικόνιση των εγκεφαλικών ελίκων (συχνότητα 30,5%). Ακολουθούσε η διεύρυνση του υπαραχνοειδούς χώρου (συχνότητα 22,2%) και της μεσοημισφαιρικής σχισμής (συχνότητα 13,8%). Η συχνότητα εμφάνισης επιπλοκών ήταν σχετικά μικρή και περιελάμβανε την ανάπτυξη εμπυήματος (συχνότητα 2,78%), μεταφλεγμονώδους υδροκεφάλου (συχνότητα 2,78%), αιμορραγικών εμφράκτων (συχνότητα 8,33%) και εγκεφαλικών αποστημάτων (συχνότητα 5,55%).
Συμπέρασμα: Το υπερηχογράφημα αποτελεί την απεικονιστική μέθοδο εκλογής για την αρχική προσέγγιση της νεογνικής μηνιγγίτιδας, επειδή καθιστά εφικτή την εντόπιση παθολογικών ευρημάτων από τα πρώιμα στάδια της νόσου.

Διάτρηση σκωληκοειδούς απόφυσης: απεικόνιση με υπολογιστική τομογραφία

Π. Σιέμου[1], Β. Μανιάτης[1], Χ. Χρυσικόπουλος[2], Κ. Λάγιος[1], Σ. Καββαδίας[1], Γ. Ζώης[1], Κ. Στριγγάρης

[1] Τμήμα Υπολογιστικής Τομογραφίας ,Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών "Γ. Γεννηματάς"
[2] Αξονικός Τομογράφος "Κυανούς Σταυρός", Αθήνα.

Σκοπός: Η καταγραφή-αξιολόγηση των ευρημάτων της υπολογιστικής τομογραφίας (Υ.Τ.) σε περιπτώσεις διάτρησης της σκωληκοειδούς απόφυσης.
Υλικό-Μέθοδος: Σε οκτώ ασθενείς με χειρουργική διάγνωση διάτρησης σκωληκοειδούς αναλύθηκαν τα ευρήματα της Υ.Τ. κοιλίας που διενεργήθηκε και αξιολογήθηκε προεγχειρητικά.
Αποτελέσματα: Συνολικά η Υ.Τ. ανέδειξε την παρουσία ελεύθερου αέρα σε πέντε ασθενείς και αποστήματος σε πέντε ασθενείς. Έξι ασθενείς είχαν θολερότητα λίπους πέριξ της σκωληκοειδούς. Σε τέσσερις απεικονίσθηκε σκωληκοειδόλιθος και σε δύο ασθενείς τοιχωματική πάχυνση της σκωληκοειδούς απόφυσης. Συλλογή υγρού ανευρέθηκε σε δύο ασθενείς. Άμεσα ευρήματα διάτρησης θεωρήθηκαν η ύπαρξη ελεύθερου αέρα ή γαστρογραφίνης,ενώ έμμεσα η παρουσία σκωληκοειδολίθου περιβαλλόμενου από φλέγμονα ή απόστημα. Προεγχειρητική διάγνωση διάτρησης ετέθει με βάση τα άμεσα ευρήματα σε 5/8 ασθενείς και τα έμμεσα σε 2/8 .Υπήρξε μια ψευδώς αρνητική διάγνωση για διάτρηση όπου τα ευρήματα ήταν τοιχωματική πάχυνση σκωληκοειδούς και θολερότητα του λίπους.
Συμπεράσματα: Η Υ.Τ. αποτελεί αξιόπιστη μέθοδο για την διάκριση οξείας σκωληκοειδίτιδας και διάτρησης της σκωληκοειδούς.

ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΗΠΑΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΙΚΟΕΙΔΗ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ

ΚΑΪΛΙΔΟΥ Ε., ΜΑΝΑΤΑΚΗ Α., ΚΑΤΣΙΒΑ Β., ΛΑΦΟΓΙΑΝΝΗ Σ., ΣΠΥΡΟΥ Κ., ΣΤΕΦΑΝΟΓΛΟΥ Ν., ΤΣΕΡΩΤΑΣ Π., ΤΙΜΠΙΣΡΑΝΗΣ Μ.

ΑΞΟΝΙΚΟΣ ΤΟΜΟΓΡΑΦΟΣ ΑΚΤΙΝΟΛΟΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΘΡΙΑΣΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Tο ήπαρ είναι η πλέον συχνή εντόπιση των αιματογενών μεταστάσεων. Η ελικοειδής Υ.Τ, πριν από την έγχυση σκιαγραφικού μέσου, επιτρέπει την ανίχνευση μικρών μεταστάσεων. Η ελικοειδή Υ. Τ. εξάλλου, μετά την έγχυση σκιαγραφικού μέσου, επιτρέπει τη μελέτη της απεικόνισης των μεταστάσεων κατά τις διάφορες φάσεις της σκιαγράφησης και βοηθά στη διαφορική διάγνωση της προέλευσης των μεταστάσεων αυτών.

ΑΓΓΕΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΕΥΡΥΣΜΑΤΩΝ ΚΑΡΩΤΙΔΑΣ

Λυμπερόπουλος Κ., Μιχαηλίδης Α., Νικολακοπούλου Ζ., Γιακά Ε., Σαμαρά Χ., Αντύπα Ε., Μπάλας Π., Στριγγάρης Κ.

Κέντρο Ακτινοδιαγνωστικών Απεικονίσεων, Π.Γ.Ν.Α. "Γ, Γεννηματάς"

Σκοπός: Η σύγκρίση της τρισδιάστατης τεχνικής "time of flight" μαγνητικής αγγειογραφίας, μαγνητικής τομογραφίας και της ενδαρτηριακής ψηφιακής αγγειογραφίας (DSA) σε περιπτώσεις με διαχωρισμό καρωτίδας.
Υλικό-Μέθοδος: Έγινε αναδρομική μελέτη 20 περιπτώσεων (16 άνδρες και 4 γυναίκες), με ηλικία μεταξύ 15 και 65 χρονών , που εισήχθησαν στο νοσοκομείο μας σε μια περίοδο 3 χρόνων, με συμπτωματολογία παροδικού ισχαιμικού επεισοδίου (ΤΙΑ),αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο ή παράλυση κρανιακών νεύρων και υποψία διαχωρισμού της καρωτίδας .Οι ασθενείς εξετάστηκαν στο νοσοκομείο μας με ενδαρτηριακή ψηφιακή αγγειογραφία , ΜRΙ και ΜRΑ. Οι διαγνώσεις έγιναν ξεχωριστά από δύο διαφορετικούς ακτινοδιαγνωστές που διέγνωσαν τα films του μαγνητικού συντονισμού και των ψηφιακών αγγειογραφιών.
Αποτελέσματα: Η συνδυασμένη αξιολόγηση της ΜR αγγειογραφίας και της μαγνητικής τομογραφίας ήταν πιο ακριβείς στην διάγνωση των διαχωριστικών ανευρυσμάτων της καρωτίδας από την ψηφιακή αγγειογραφία . Η ευαισθησία και η ειδικότητα ήταν 100% και 100% για το ΜRI με ΜRA και 90% και 100% αντίστοιχα για την ψηφιακή αγγειογραφία.
Συμπέρασμα: Η ΜRΑ σε συνδυασμό με ΜRΙ είναι μία αξιόπιστη, μη επεμβατική μέθοδος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διάγνωση και παρακολούθηση των ασθενών με διαχωρισμό της εξωκρανιακής μοίρας της έσω καρωτίδας.