Απεικόνιση νεφροκυτταρικών καρκινωμάτων με τελευταίας γενιάς σκιαγραφικό μέσο υπερήχων

Ι. Μοσχούρης, Ι. Κορνέζος, Δ. Καλίκης, Μ. Χαλίλη, Ε. Κοκκόλη, Σ. Φιλαδιτάκης, Δ. Ματσαϊδώνης

Ακτινολογικό Εργαστήριο Π.Γ.Ν.Π. "Τζάνειο"

Σκοπός: Η παρουσίαση της ημέτερης εμπειρίας από την υπερηχογραφική απεικόνιση νεφροκυτταρικών καρκινωμάτων με την χρήση τελευταίας γενιάς σκιαγραφικού μέσου υπερήχων.
Υλικό-Μέθοδος: 21 όγκοι σε 19 ασθενείς μελετήθηκαν υπερηχογραφικώς πριν και μετά την bolus ε.φ έγχυση 4.8 ml μικροφυσαλίδων εξαφθοριούχου θείου με τεχνική σκιαγραφικής απεικόνισης με χαμηλό μηχανικό δείκτη (Contrast Tissue Imaging-CnTI, MI=0,07-0,08) Σε όλες τις περιπτώσεις υπήρχε διαθέσιμη πρόσφατη ΥΤ και η τελική διάγνωση νεφροκυτταρικού καρκινώματος διαυγοκυτταρικού τύπου ετέθη από την ιστολογική εξέταση του χειρουργικού παρασκευάσματος.
Αποτελέσματα: 5 όγκοι παρουσίασαν ομοιογενή σκιαγραφική ενίσχυση, στον ίδιο βαθμό (οι 4), ή ελαφρώς εντονότερη (ο ένας) σε σχέση με τον νεφρό. 2 όγκοι είχαν ομοιογενώς υπολειπόμενη ενίσχυση. 14 όγκοι παρουσίασαν ανομοιογενή ενίσχυση. Με την έγχυση σκιαγραφικού ανεδείχθησαν νεκρωτικές και κυστικές περιοχές καθώς και σημαντικές διαφορές στην αγγείωση διαφόρων τμημάτων των όγκων, οι οποίες δεν ήταν ευδιάκριτες στην βασική εξέταση, σε 6 περιπτώσεις (28,5%). Ανεδείχθησαν ακόμη ευμεγέθη νεόπλαστα αγγεία σε 4 περιπτώσεις και ψευδοκάψα σε 8, έναντι μόνο 3 στην βασική εξέταση.
Συμπέρασμα: Η υπερηχογραφία με χρήση σκιαγραφικών ουσιών παρέχει μία ποικιλία από πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την αρχιτεκτονική και την αγγείωση των νεφρικών καρκινωμάτων. Η πρακτική αξία των πληροφοριών αυτών θα πρέπει να διερευνηθεί με μελέτη μεγάλου αριθμού περιπτώσεων (συμπεριλαμβανομένων και των σπανιότερων ιστολογικών τύπων) και συνοδό λεπτομερή απεικονιστική, κλινική και ιστοπαθολογική συσχέτιση.

Υπερηχογραφική απεικόνιση σαρκωμάτων μήτρας: Περιγραφή δύο περιπτώσεων

Γ. Τερζής [1], Α. Χρυσανθοπούλου [1], Γ. Μιχαήλ [2], Γ. Αντωνάκης [2], Γ. Κουρούνης [2], Δ. Σιαμπλής [1]

[1] Κλινικό Εργαστήριο Ακτινολογίας, Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών
[2] Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική, Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών

Τα σαρκώματα της μήτρας αποτελούν σπάνια ετερογενή ομάδα νεοπλασμάτων που αντιστοιχεί στο 2-6% των μιτώσεων του οργάνου. Η διάγνωση τους απαιτεί υψηλό κλινικό δείκτη υποψίας, όχι μόνο λόγω της χαμηλής τους συχνότητας, αλλά και της μη τυπικής ακτινολογικής τους εμφάνισης. Ανεξάρτητα από το εάν η MRI υπερτερεί πράγματι στην ανάδειξη των σαρκωμάτων της μήτρας, η διακολπική υπερηχογραφία με χρήση έγχρωμου Doppler αποτελεί συνήθως το αρχικό διαγνωστικό μέσο στην αξιολόγηση της κατηγορίας αυτής κακοηθειών. Εδώ, παρατίθενται συνοπτικά οι ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν την απεικονιστική των νεοπλασμάτων αυτών στην διακολπική υπερηχογραφία και με χρήση έγχρωμου Doppler. Παρά την απουσία παθογνωμωνικών ευρημάτων, η περιορισμένη πιθανότητα παρουσίας των νεοπλασμάτων αυτών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από τον υπερηχογραφιστή όταν η αρχιτεκτονική του οργάνου διαταράσσεται.

Οι σύγχρονες αντιλήψεις για το διορθικό υπερηχογράφημα και τη βιοψία του προστάτη

E. Αγιαννιωτάκης, Σ. Μεγρέμης, Ε. Σφακιανάκη

Α' Ακτινοδιαγνωστικό Τμήμα Βενιζελείου Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου

Η διάγνωση του καρκίνου του προστάτη γίνεται με τη λήψη καρκινικού ιστού από τον αδένα, μέσω καθοδηγούμενης με υπερήχους βιοψίας. Οι ενδείξεις της αρχικής βιοψίας στηρίζονται στα επίπεδα του ειδικού προστατικού αντιγόνου (ΕΠΑ) στον ορό και την παθολογική δακτυλική εξέταση. Την τελευταία δεκαετία έχουν γίνει πολλαπλές τροποποιήσεις, τόσο στα κριτήρια για την εκτέλεση της βιοψίας, όσο και στις διάφορες τεχνικές που εφαρμόζονται. Στόχος είναι η διάγνωση του καρκίνου του προστάτη να γίνεται πριν αυτοί οι ασθενείς παρουσιάσουν ψηλαφητή ανωμαλία ή εμφανή εικόνα καρκίνου στο διορθικό υπερηχογράφημα. Δεν υπάρχει παγκοσμίως αποδεκτή τεχνική της βιοψίας του προστάτη. Κάποιοι ερευνητές προτείνουν μείωση του ορίου του ΕΠΑ για την διενέργεια της βιοψίας του προστάτη ως δοκιμασία ανίχνευσης (screening test) και αύξηση του αριθμού των λήψεων κατά ένα συστηματικό τρόπο, αντικαθιστώντας την παλαιότερη κατευθυνόμενη προς μία βλάβη τεχνική, πιστεύοντας ότι αυτό οδηγεί στην πρώιμη ανίχνευση μεγαλύτερου αριθμού θεραπεύσιμων περιστατικών. Στο άρθρο αυτό γίνεται ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, παρουσιάζοντας τις ενδείξεις και τις τεχνικές που προτείνονται από διάφορους ερευνητές.

Αδαμαντινοβλάστωμα γνάθου προεγχειρητική εκτίμηση με τις απεικονιστικές μεθόδους

Μ. Στασινοπούλου [1], Ε. Τσώκου [1], Α. Άτταρδ [1], Ε. Ανδριώτης [1], Κ. Δεληβελιώτης [1], Α. Ραπίδης [2], Α. Ταβερναράκη [1]

Αντικαρκινικό - Ογκολογικό Νοσοκομείο "Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ", Αθήνα
1. Τμήμα Αξονικού Τομογράφου
2. Γναθοχειρουργική Κλινική

Στην παρούσα μελέτη παρουσιάζονται και αξιολογούνται τα απεικονιστικά χαρακτηριστικά των αδαμαντινοβλαστωμάτων της γνάθου σε 14 ασθενείς (9 γυναίκες και 5 άνδρες) που μελετήσαμε αναδρομικά κατά το διάστημα ( 1995-2004).
Σκοπός: Η απεικονιστική μελέτη 14 περιπτώσεων αδαμαντινοβλαστώματος και η συμβολή στην προεγχειρητική εκτίμηση των ασθενών.
Υλικό και μέθοδος: Από το 1995-2004 αντιμετωπίσαμε 14 ασθενείς (9 γυναίκες και 5 άνδρες) με αδαμαντινοβλαστώματα των γνάθων. Σε 5 ασθενείς η βλάβη εντοπιζόταν στην άνω γνάθο και σε 9 ασθενείς στην κάτω γνάθο. Όλοι οι ασθενείς μελετήθηκαν ακτινογραφικά με πανοραμική α/α, υπολογιστική τομογραφία (CT) και 3D ανακατασκευή.
Απεικονιστικά ευρήματα: Σε 1 ασθενή (εξ υποτροπής) η νόσος κρίθηκε ανεγχείρητη λόγω επέκτασης του όγκου στη βάση του κρανίου. Σε 4 ασθενείς παρατηρήθηκε μονόχωρη κυστική βλάβη με φλοιώδη λέπτυνση του οστού. Σε 9 ασθενείς εμφανίστηκε ως πολύχωρη κυστική εξεργασία.
Συμπέρασμα: Η λεπτομερής ακτινολογική μελέτη με πανοραμική α/α, CT και 3D ανακατασκευή παρέχει σημαντικές πληροφορίες για την ακριβή θέση της βλάβης, το μέγεθος, την υφή της καθώς και για τη σχέση της με τις παρακείμενες ανατομικές δομές, συμβάλλοντας στην προεγχειρητική εκτίμηση και στην εξατομικευμένη χειρουργική αντιμετώπιση.