Διερεύνηση κοιλίας με τις ακολουθίες διάχυσης - Ο ρόλος του υπολογισμού του φαινομενικού συντελεστή διάχυσης.

Τ. Γερούκης, Α. Πετρίδης, Α. Παπαχριστοδούλου, Κ. Αναστασιάδου, Ε. Βαφειάδης, Π. Παλλάδας

Τμήμα Αξονικού και Μαγνητικού Τομογράφου Γενικού Περιφερικού Νοσοκομείου "Γ. Παπανικολάου"

Περίληψη
Σκοπός: Η ανίχνευση των ενδοκοιλιακών βλαβών καθώς και ο προσδιορισμός του χαρακτήρα αυτών είναι ένα ζωτικής σημασίας θέμα που καθορίζει την αντιμετώπιση του ασθενούς. Σκοπός της εργασίας είναι η εκτίμηση της χρησιμότητας των ακολουθιών μοριακής διάχυσης και του υπολογισμού του συντελεστή διάχυσης (ADC) στη διερεύνηση διαφόρου τύπου βλαβών κοιλίας.
Υλικό και μέθοδος: Εξετάσθηκαν 78 περιπτώσεις ασθενών με βλάβη στην κοιλιακή χώρα τόσο με τις συμβατικές ακολουθίες μαγνητικού συντονισμού όσο και με ακολουθίες μοριακής διάχυσης. Μετά τη δημιουργία χαρτών ADC έγινε ποσοτική ανάλυση του φαινομενικού συντελεστή διάχυσης στις περιοχές ενδιαφέροντος διαφορετικών ενδοκοιλιακών οργάνων.
Αποτελέσματα: Οι τιμές του ADC στο ήπαρ δεν εμφάνισαν ιδιαίτερη διαφορά ανάμεσα σε 13 περιστατικά ΗΚΚ και 24 μεταστατικές εστίες. Η μέση τιμή του ADC σε τέσσερις ασθενείς με στρωματικό όγκο ήταν 1,18 (mm2/sec), σε δέκα ασθενείς με υποτροπή όγκου παχέος εντέρου 1,07, σε εφτά με όγκο παγκρέατος 1,38 και τέσσερις με μεταστατικές εστίες επινεφριδίων 1,19 (δεν παρατηρήθηκε αξιοσημείωτη διαφορά από 9 αδενώματα - 1,2). Γενικά, η μέση τιμή του ADC στις κακοήθεις βλάβες ήταν χαμηλότερη σε σχέση με τις καλοήθεις βλάβες.
Συμπέρασμα: Η εκτίμηση του ADC στα ενδοκοιλιακά όργανα και βλάβες μπορεί να προσφέρει επιπρόσθετες πληροφορίες (σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες διαθέσιμες ακολουθίες και τεχνικές) στον επιτυχή χαρακτηρισμό των κακοήθων βλαβών.

Ακολουθίες διάχυσης μαγνητικού συντονισμού: Συμβολή στην διαφοροδιάγνωση οστεοπορωτικών από κακοήθη κατάγματα σπονδυλικής στήλης

Τ. Γερούκης, Ξ. Πήττα, Ε. Βαφειάδης, Π. Παλλάδας

Τμήμα Αξονικού και Μαγνητικού Τομογράφου Γενικού Περιφερικού Νοσοκομείου "Γ. Παπανικολάου"

Περίληψη
Σκοπός: Η διάκριση μεταξύ των διαφόρων τύπων καταγμάτων στην σπονδυλική στήλη έχει μεγάλη κλινική σημασία λόγω των διαφορετικών θεραπευτικών δυνατοτήτων. Σκοπός της εργασίας είναι η εκτίμηση της χρησιμότητας των ακολουθιών μοριακής διάχυσης και του υπολογισμού του συντελεστή διάχυσης (ADC) στον διαχωρισμό των καλοήθων από τα κακοήθη κατάγματα.
Υλικό και μέθοδος: Μελετήθηκαν 35 ασθενείς με ιστορικό άλγους σπονδυλικής στήλης με τις συμβατικές ακολουθίες μαγνητικού συντονισμού και με ακολουθίες μοριακής διάχυσης. Στο τέλος μετρήθηκε η τιμή του συντελεστή διάχυσης στον χάρτη ADC στην περιοχή του κατεαγόντος σπονδύλου.
Αποτελέσματα: Στις ακολουθίες διάχυσης με b-value 1000 s/mm2, τα καλοήθη οξέα κατάγματα είχαν χαμηλότερο σήμα συγκριτικά με τον φυσιολογικό μυελό των οστών ενώ τα κακοήθη παρουσίαζαν αυξημένης έντασης σήμα συγκριτικά με αυτόν. Στον δε χάρτη ADC, τα οστεοπορωτικά κατάγματα είχαν υψηλότερο συντελεστή διάχυσης. Αναλυτικότερα οι μέσες τιμές του συντελεστή διάχυσης ήταν 0.51 (+/- 0,23) x 10-3 mm2 sec-1 για τα κακοήθη κατάγματα και 1.33 (+/- 0,47) x 10-3 mm2 sec-1 για τα οστεοπορωτικά κατάγματα.
Συμπεράσματα: Οι τιμές του χάρτη ADC στα καλοήθη οξέα κατάγματα της σπονδυλικής στήλης είναι σημαντικά υψηλότερες από εκείνες των παθολογικών καταγμάτων. Οι εν λόγω τιμές επιτρέπουν την ποσοτική εκτίμηση της κυτταροβρίθειας του οστικού μυελού, καθιστώντας έτσι δυνατή την διάκριση της κακοήθειας.