Ασθενής με ετερόπλευρο νεφροκυτταρικό καρκίνωμα σε υπόστρωμα οζώδους σκλήρυνσης

Β. Καρτσούνη, Δ.Κ. Φιλιππιάδης, Γ. Σταϊνχάουερ, Α. Κουτσουμπή, Β. Μερτικόπουλος

Ακτινολογικό τμήμα Ογκολογικού νοσοκομείου "Ο Άγιος Σάββας"

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η οζώδης σκλήρυνση είναι μια νόσος η οποία κληρονομείται ως αυτοσωμικός επικρατής χαρακτήρας, με το 80% των περιπτώσεων να θεωρούνται δευτεροπαθείς σε αυτόματη μετάλλαξη. Το νεφρικό αγγειομυολίπωμα είναι ένας καλοήθης όγκος ο οποίος σχετίζεται με την οζώδη σκλήρυνση. Το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα είναι ο πιο συνήθης νεφρικός κακοήθης όγκος στους ενήλικες (85% των νεφρικών νεοπλασμάτων και 2% όλων των κακοηθειών των ενηλίκων). Σε περίπου 2% των περιπτώσεων αναφέρεται η παρουσία νεφροκυτταρικών καρκινωμάτων σε αμφότερους τους νεφρούς και συνήθως σχετίζονται με οζώδη σκλήρυνση, σύνδρομο von Hippel-Lindau, σύνδρομο Birt-Hogg-Dube, οικογενές νεφρικό ογκοκύττωμα.

Απεικόνιση νεφροκυτταρικών καρκινωμάτων με τελευταίας γενιάς σκιαγραφικό μέσο υπερήχων

Ι. Μοσχούρης, Ι. Κορνέζος, Δ. Καλίκης, Μ. Χαλίλη, Ε. Κοκκόλη, Σ. Φιλαδιτάκης, Δ. Ματσαϊδώνης

Ακτινολογικό Εργαστήριο Π.Γ.Ν.Π. "Τζάνειο"

Σκοπός: Η παρουσίαση της ημέτερης εμπειρίας από την υπερηχογραφική απεικόνιση νεφροκυτταρικών καρκινωμάτων με την χρήση τελευταίας γενιάς σκιαγραφικού μέσου υπερήχων.
Υλικό-Μέθοδος: 21 όγκοι σε 19 ασθενείς μελετήθηκαν υπερηχογραφικώς πριν και μετά την bolus ε.φ έγχυση 4.8 ml μικροφυσαλίδων εξαφθοριούχου θείου με τεχνική σκιαγραφικής απεικόνισης με χαμηλό μηχανικό δείκτη (Contrast Tissue Imaging-CnTI, MI=0,07-0,08) Σε όλες τις περιπτώσεις υπήρχε διαθέσιμη πρόσφατη ΥΤ και η τελική διάγνωση νεφροκυτταρικού καρκινώματος διαυγοκυτταρικού τύπου ετέθη από την ιστολογική εξέταση του χειρουργικού παρασκευάσματος.
Αποτελέσματα: 5 όγκοι παρουσίασαν ομοιογενή σκιαγραφική ενίσχυση, στον ίδιο βαθμό (οι 4), ή ελαφρώς εντονότερη (ο ένας) σε σχέση με τον νεφρό. 2 όγκοι είχαν ομοιογενώς υπολειπόμενη ενίσχυση. 14 όγκοι παρουσίασαν ανομοιογενή ενίσχυση. Με την έγχυση σκιαγραφικού ανεδείχθησαν νεκρωτικές και κυστικές περιοχές καθώς και σημαντικές διαφορές στην αγγείωση διαφόρων τμημάτων των όγκων, οι οποίες δεν ήταν ευδιάκριτες στην βασική εξέταση, σε 6 περιπτώσεις (28,5%). Ανεδείχθησαν ακόμη ευμεγέθη νεόπλαστα αγγεία σε 4 περιπτώσεις και ψευδοκάψα σε 8, έναντι μόνο 3 στην βασική εξέταση.
Συμπέρασμα: Η υπερηχογραφία με χρήση σκιαγραφικών ουσιών παρέχει μία ποικιλία από πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την αρχιτεκτονική και την αγγείωση των νεφρικών καρκινωμάτων. Η πρακτική αξία των πληροφοριών αυτών θα πρέπει να διερευνηθεί με μελέτη μεγάλου αριθμού περιπτώσεων (συμπεριλαμβανομένων και των σπανιότερων ιστολογικών τύπων) και συνοδό λεπτομερή απεικονιστική, κλινική και ιστοπαθολογική συσχέτιση.