Πρωτοπαθές χοριοκαρκίνωμα μεσοθωρακίου: σπάνια παθολογική οντότητα. Περιγραφή περίπτωσης.

Στ. Αραποστάθη, Κ. Μπισύρη, Β. Σταυριανός, Ευ. Τσαμπάζης, Α. Πάσχος.

Ακτινολογικό Τμήμα Γ. Ν. Ελευσίνας "ΘΡΙΑΣΙΟ"

Περίληψη
Το πρωτοπαθές χοριοκαρκίνωμα του μεσοθωρακίου είναι ένας σπάνιος όγκος από εμβρυϊκά κύτταρα που αναπτύσσεται σε νέους άνδρες και χαρακτηρίζεται από απουσία όγκου των όρχεων, έχει δε πτωχή πρόγνωση. Τα υψηλά επίπεδα β-χοριακής γοναδοτροπίνης του ορού του αίματος είναι ενδεικτικά. Παρουσιάζουμε την περίπτωση ενός άνδρα ασθενή 35 ετών με ιστολογικά επιβεβαιωμένο πρωτοπαθές χοριοκαρκίνωμα μεσοθωρακίου και επιχειρούμε μία σύντομη βιβλιογραφική ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας.

Πνευμονική σαρκοείδωση: Απεικονιστική διερεύνηση

Β. Κυριάκου, Ν. Κοτζιαμάνη, Φ. Τζίκος, Ι. Τσιτουρίδης

Ακτινολογικό εργαστήριο Γ.Ν. Παπαγεωργίου Θεσσαλονίκης

Περίληψη
Η σαρκοείδωση είναι μια πολυσυστηματική νόσος που χαρακτηρίζεται από την παρουσία μη τυροειδοποιημένων επιθηλιοειδών κοκκιωμάτων. Πρόκειται για αγνώστου αιτιολογίας νόσημα, αν και έχουν ενοχοποιηθεί διάφοροι ανοσολογικοί μηχανισμοί στην παθοφυσιολογία της. Μπορεί να προσβάλει οποιοδήποτε όργανο, χαρακτηριστική είναι όμως η προσβολή των πνευμόνων και των ενδοθωρακικών λεμφαδένων που αφορά το 90% των ασθενών με σαρκοείδωση. Η εντόπιση των κοκκιωμάτων στα λεμφαγγεία του διάμεσου πνευμονικού ιστού, προκαλεί συγκεκριμένες αλλοιώσεις στο πνευμονικό παρέγχυμα, οι οποίες μπορούν να αναδειχθούν και να μελετηθούν με την αξονική τομογραφία υψηλής διακριτικής ικανότητας.
Στο χρονικό διάστημα 2001-2009 υποβλήθηκαν στο τμήμα μας σε αξονική τομογραφία 57 ασθενείς με πνευμονική σαρκοείδωση. Σε όλους τους ασθενείς εξετάσθηκε η παρουσία λεμφαδένων στο μεσοθωράκιο και στις πύλες των πνευμόνων και οι αλλοιώσεις στο πνευμονικό παρέγχυμα. Τα ευρήματα της υπολογιστικής τομογραφίας υψηλής ευκρίνειας (Ηigh-Resolution,HRCT) περιελάμβαναν μικροοζίδια ή μεγαλύτερου μεγέθους όζους, γραμμοειδείς αλλοιώσεις, συρρέουσες μάζες, την εικόνα θολής υάλου καθώς και αλλοιώσεις πνευμονικής ίνωσης.
Συμπερασματικά, πιστεύουμε ότι η υψηλής ευκρίνειας υπολογιστική τομογραφία μπορεί να αναδείξει με ακρίβεια το ευρύ φάσμα των πνευμονικών αλλοιώσεων στη σαρκοείδωση, παίζοντας σημαντικό ρόλο στην διάγνωση, στην εκτίμηση της βαρύτητας και της εξέλιξης της νόσου, όπως και της αποτελεσματικότητας της θεραπείας στις αναστρέψιμες βλάβες.
Η εξοικείωση και αναγνώριση των μη ειδικών ευρημάτων της πνευμονικής σαρκοείδωσης, συμβάλλει σημαντικά στη διάγνωση των άτυπων μορφών της νόσου οι οποίες συχνά μπορεί να δημιουργήσουν διαφοροδιαγνωστικό πρόβλημα και να οδηγήσουν σε λανθασμένη διάγνωση.

Υπερτροφική πυλωρική στένωση νεογνών: Υπερηχογραφική διερεύνηση

Φ. Τζίκος, Β. Κυριάκου, Ν. Κοτζιαμάνη, Α. Μπιντούδη, Χ. Δαμιανίδης, Χ. Σωτηριάδης, Ι. Τσιτουρίδης

Ακτινολογικό Εργαστήριο Γ.Ν.Παπαγεωργίου,Θεσσαλονίκη

Περίληψη
Η υπερτροφική πυλωρική στένωση είναι νόσος της νεογνικής και πρώιμης βρεφικής ηλικίας με κύριο κλινικό σύμπτωμα τους προοδευτικά επιδεινούμενους εμέτους. Οφείλεται σε ιδιοπαθή υπερτροφία των κυκλοτερών μυϊκών ινών του πυλωρού, με συνέπεια τη στένωση του αυλού, τη διάταση του στομάχου, αυξημένο περισταλτισμό και ρουκετοειδείς εμέτους. Η θεραπεία είναι κατά κανόνα χειρουργική με πυλωρομυοτομή, γι' αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντική η αξιόπιστη διάγνωση.
Στα πλαίσια της εργασίας μας μελετήσαμε 28 νεογνά και βρέφη (7Θ και 21Α), ηλικίας από 1 έως 9 εβδομάδων (μέση ηλικία 3,5 εβδομάδων), τα οποία χειρουργήθηκαν κατά το διάστημα 2004 -2009 στην παιδοχειρουργική κλινική του νοσοκομείου μας με τελική διάγνωση υπερτροφική πυλωρική στένωση. Σε όλα τα περιστατικά διενεργήθηκε υπερηχοτομογραφικός έλεγχος. Κατά την υπερηχογραφική εξέταση έγινε έλεγχος της διαμέτρου του πυλωρού, του πάχους του μυϊκού χιτώνα και του μήκους του καναλιού. Για να τεθεί η διάγνωση, ως παθολογικές θεωρήθηκαν οι μετρήσεις: διάμετρος 15mm, μήκος>18mm, πάχος μυϊκού τοιχώματος 4mm. Στα 26 από τα 28 περιστατικά, το πάχος του μυϊκού τοιχώματος ήταν >4mm (από 4 έως 6mm, μέση τιμή 4,8 mm). Το μήκος του καναλιού κυμαινόταν μεταξύ 18 και 21mm με μέση τιμή τα 18,6 mm, ενώ η συνολική διάμετρος μεταξύ 13 και 18 mm. Σε 2 περιστατικά το πάχος του μυϊκού τοιχώματος ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων (2,3 mm και 3,1 mm αντίστοιχα). Σε όλες τις περιπτώσεις παρατηρήθηκε κατά τη διάρκεια της εξέτασης αυξημένος περισταλτισμός του στομάχου και αδυναμία διέλευσης του περιεχομένου του διαμέσου του πυλωρού. Σε 5 περιπτώσεις απεικονίστηκε το σημείο 'διπλής γραμμής' (double-track sign), ενώ σε 3 το σημείο 'ώμου' (shoulder sign).
Συμπερασματικά, πιστεύουμε ότι η υπερηχογραφία αποτελεί εξέταση εκλογής για τη διάγνωση της υπερτροφικής πυλωρικής στένωσης σε νεογνά. Σε περίπτωση μη διαγνωστικής εξέτασης, ο επανέλεγχος και η συνεκτίμηση των υπερηχογραφικών απεικονιστικών ευρημάτων με την κλινική εικόνα θέτουν κατά κανόνα τη διάγνωση.

H υπερηχογραφία με σκιαγραφικό μέσο στην διάγνωση και παρακολούθηση των πυογενών ηπατικών αποστημάτων

Ι. Μοσχούρης [1], Μ.Γ. Παπαδάκη [1], Γ. Αλτουβάς [2], Α. Φωτεινός [1], Π. Τσαγκούλη [1], Ε. Μπούμα [1], Δ. Ματσαϊδώνης [1]

[1] Ακτινολογικό Εργαστήριο, Π.Γ.Ν.Π. "Τζάνειο"
[2] Μικροβιολογικό Εργαστήριο, Π.Γ.Ν.Π. "Τζάνειο"

Περίληψη
Σκοπός: Η περιγραφή των χαρακτηριστικών των πυογενών ηπατικών αποστημάτων στην υπερηχογραφία με σκιαγραφικό μέσο (ΥΣΜ). Η εκτίμηση του ρόλου της ΥΣΜ στην διάγνωση, παρακολούθηση και υποβοήθηση της καθοδηγούμενης διαδερμικής θεραπείας των πυογενών ηπατικών αποστημάτων.
Υλικό-Μέθοδος: Μελετήθηκαν 11 ασθενείς (19-74 ετών), 5 με μονήρη και 6 με πολλαπλά (2-6) ηπατικά αποστήματα. Όλοι υπεβλήθησαν σε απλό υπερηχογράφημα ήπατος και ακολούθως σε ΥΣΜ με 2ης γενιάς σκιαγραφικό μέσο υπερήχων (μικροφυσαλίδες εξαφθοριουχου θείου). Η διάγνωση επιβεβαιώθηκε από την μικροσκοπική εξέταση του υλικού της παρακέντησης σε 10 περιπτώσεις και από τον συνδυασμό των κλινικο-εργαστηριακών, απεικονιστικών ευρημάτων και παρακολούθησης σε μία.
Αποτελέσματα: Στην απλή υπερηχογραφική εξέταση τα ευρήματα θεωρήθηκαν ενδεικτικά ηπατικού αποστήματος σε 7 ασθενείς. Στην ΥΣΜ, σε 10 από τους11 ασθενείς τα ηπατικά αποστήματα παρουσίασαν νεκρωτικό (μη ενισχυόμενο) περιεχόμενο και περιφερική ενίσχυση.Παρατηρήθηκε επίσης ενίσχυση εσωτερικών διαφραγματίων (n=10), εικόνα μελικηρύθρας (n=4), και περιεστιακή παροδική αρτηριακή υπερενίσχυση (n=3). Σε 1 από τους 11 ασθενείς, η βλάβη είχε άτυπη συμπεριφορά στην ΥΣΜ. Η παρακολούθηση με ΥΣΜ 4 εκ των ασθενών που υπεβλήθησαν σε υπερηχογραφικώς καθοδηγούμενη διαδερμική παροχέτευση ανέδειξε ελάττωση και τελικώς εξάλειψη του νεκρωτικού περιεχομένου και υποχώρηση της παθολογικής ενίσχυσης των βλαβών.
Συμπέρασμα: Η ΥΣΜ μπορεί να θέσει με ευχέρεια την διάγνωση στην πλειοψηφία των ηπατικών αποστημάτων, (με κριτήρια αντίστοιχα με αυτά που ισχύουν στην δυναμική μελέτη με υπολογιστική ή μαγνητική τομογραφία) και να χρησιμεύσει στην παρακολούθηση της διαδερμικής θεραπείας.