Ακτινογράφηση θώρακος και κοιλιάς νεογνών - η επίδραση της υψηλής τάσης

Τ. Κάλεφ- Εζρά, Π. Καράμπας

Εργαστήρια Ιατρικής Φυσικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων

Σκοπός: Η βελτιστοποίηση της μεθοδολογίας ακτινογράφησης νεογνών συγκρίνοντας δύο εναλλακτικές τεχνικές ακτινογράφησης ΑΡ θώρακος ή/και κοιλίας.
Υλικό και μέθοδος: Στην τεχνική Β αυξήθηκε η υψηλή τάση από την περιοχή των 50kV (τεχνική Α) στην περιοχή των 60kV και η απόσταση εστίας-φιλμ από περίπου 90cm σε 110cm. Με τη βοήθεια δοσίμετρων θερμοφωταύγειας μετρήθηκε in vivo η δόση εισόδου σε 120 ακτινογραφίες ΑΡ θώρακος ή κοιλίας νεογνών, υπολογίσθηκε η ενεργή δόση και μετρήθηκε η δόση πλησίον της θερμοκοιτίδας λόγω σκεδαζόμενης ακτινοβολίας.
Αποτελέσματα-συμπεράσματα: Βρέθηκε ότι η αντικατάσταση της τεχνικής Α με την τεχνική Β οδηγεί σε μείωση της δόσης εισόδου δέρματος κατά 21% και της ενεργής δόσης κατά 10%. Μετρήσεις σε ομοιώματα έδειξαν ότι με την αλλαγή τεχνικής δεν μεταβλήθηκε η διακριτική ικανότητα υψηλής αντίθεσης, ενώ μειώθηκε κατά 1/3 ο χρόνος ακτινογράφησης, παράγοντας ιδιαίτερα σημαντικός όταν γίνεται χρήση κινητών ακτινοδιαγνωστικών μηχανημάτων χαμηλής ισχύος. Επιπλέον, βρέθηκε ότι οι δόσεις στα νεογνά που βρίσκονται σε γειτονικές θερμοκοιτίδες και στο προσωπικό που βρίσκεται εντός της ίδιας αίθουσας είναι πρακτικά αμελητέες και δεν απαιτείται η λήψη επιπρόσθετων μέτρων ακτινοπροστασίας, όταν γίνονται λήψεις ΑΡ.

Παρασπονδυλικό οστεοσάρκωμα σε κορίτσι ηλικίας 5 1/2 ετών - απεικονιστικά ευρήματα

Μ. Χασιώτου [1], Ε. Μανώλη [1], Μ. Ζαρίφη [1], Α. Μιχαήλ [2]

[1] Τμήμα Αξονικού και Μαγνητικού Τομογράφου Νοσοκομείου Παίδων "Αγία Σοφία",
[2] Παθολογοανατομικό Εργαστήριο Νοσοκομείου Παίδων "Αγλαΐα Κυριακού"

Το οστεοσάρκωμα είναι ο συχνότερος πρωτοπαθής κακοήθης όγκος των οστών στα παιδιά. Το 75% των οστεοσαρκωμάτων απαντούν σε ηλικίες μεταξύ 10-25 ετών και το 86% αφορά τα μακρά οστά. Παρουσιάζεται μια περίπτωση οστεοσαρκώματος στον αξονικό σκελετό (παρασπονδυλικός χώρος) σε κορίτσι 51/2 ετών. Ο απεικονιστικός έλεγχος περιελάμβανε: ακτινογραφία (α/α) θώρακος (F/P), αξονική τομογραφία (CΤ) θώρακος, μαγνητική τομογραφία (ΜRI) θώρακος και σπινθηρογράφημα οστών.

Mονήρες μεταστατικό μελάνωμα του σπληνός

Α. Τέντες [1], Κ. Βαφειάδης [2], Σ. Μαρκακίδης [1], Α. Φίσκα [3], Θ. Δημητρίου [4]

[1] Χειρουργική Κλινική ΓΝ Διδυμοτείχου,
[2] Ακτινολογικό Εργαστήριο ΓΝ Διδυμοτείχου,
[3] Πρότυπο Διαγνωστικό Κέντρο Παθολογικής Ανατομίας και Κυτταρολογίας,
[4] Εργαστήριο Ανατομικής Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης

Παρουσιάζεται μια σπάνια περίπτωση μεταστατικού μελανώματος του σπληνός. Ο σκοπός της εργασίας είναι να τονίσει ότι η διάγνωση μονήρους μετάστασης στο σπληνικό παρέγχυμα είναι αδύνατη με τη χρήση του υπερηχογραφήματος, αξονικής τομογραφίας ή και κλινικών κριτηρίων μόνον. Η διάγνωση είναι δυνατό να τεκμηριωθεί μόνο με την ιστοπαθολογία, είτε μετά από ανοικτή επέμβαση είτε μετά από κλειστή βιοψία.

Υπερηχοτομογραφική μελέτη του μεταστατικού μελανώματος της χοληδόχου κύστεως

Ε. Αντύπα, Ε. Μανοπούλου, Α. Φωτεινός, Μ. Τσουρούλας, Γ. Ζώης

Κέντρο Ακτινοδιαγνωστικών Απεικονίσεων ΓΝΑ "Γ. Γεννηματάς"

Το μελάνωμα της χοληδόχου κύστεως είναι σπάνια οντότητα. Εν τούτοις, το 50-60% των μεταστάσεων στη χοληδόχο κύστη προέρχεται από μελάνωμα. Η διάγνωση τίθεται παθολογοανατομικώς, αλλά τα ευρήματα του υπερηχοτομογραφήματος μπορούν να εγείρουν την υπόνοια αναπτύξεως κακοήθειας εντός της χοληδόχου κύστεως.
Σκοπός της μελέτης είναι η παρουσίαση μιας περίπτωσης μεταστατικού μελανώματος της χοληδόχου κύστεως, της συμβολής της υπερηχοτομογραφίας σε συνδυασμό με τη χρήση σκιαστικού μέσου και η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας.