Τι γνωρίζουν οι ιατροί για την ακτινοβόληση των ασθενών;

Ε. Πρωτοπαπά, Ν. Σακαρίδης, Σ. Βελιτσίστα, Σ. Γιάννου, Δ.Δ. Κόκκινος

Ακτινοδιαγνωστικό Εργαστήριο, Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών

Σκοπός: Να διαπιστωθεί το επίπεδο γνώσης των κλινικών ιατρών και των ακτινοδιαγνωστών σχετικά με τη δόση ιονίζουσας ακτινοβολίας στην οποία εκτίθενται οι ασθενείς τους κατά τη διάρκεια διαφόρων απεικονιστικών εξετάσεων ρουτίνας.
Υλικό-μέθοδος: Ζητήθηκε από 80 ιατρούς με διάφορες ειδικότητες και βαθμούς εμπειρίας να συμπληρώσουν ανωνύμως ένα ερωτηματολόγιο. Η πρώτη ερώτηση αφορούσε τη δόση ακτινοβολίας μιας απλής ακτινογραφίας θώρακος. Στις υπόλοιπες ερωτήσεις οι ιατροί καλούνταν να συσχετίσουν τη δόση αυτή, ως μονάδα μετρήσεως, με την ακτινοβολία που επιβαρύνει τους ασθενείς σε 21 ακτινολογικές εξετάσεις.
Αποτελέσματα: Οι απαντήσεις σε συντριπτικό ποσοστό ήταν λανθασμένες. Μόνο ένας ιατρός υπολόγισε σωστά τη δόση της ακτινογραφίας θώρακος. Κατά μέσο όρο οι σωστές απαντήσεις ως προς τη δόση των άλλων ακτινολογικών εξετάσεων ήταν 4/21.
Συμπεράσματα: Οι ιατροί γνωρίζουν ελάχιστα σχετικά με τη δόση της ιονίζουσας ακτινοβολίας, στην οποία εκτίθενται οι ασθενείς τους, όταν υποβάλλονται σε διάφορες απεικονιστικές εξετάσεις.

Νεφροτοξικότητα υδατοδιαλυτών ιωδιωμένων μέσων σκιαγραφικής αντίθεσης και τρόποι αποφυγής εμφάνισης αυτής

Α.Ν. Χαλαζωνίτης [1], Ι. Τζοβάρα [2]

[1] Εργαστήριο Ακτινολογίας Π.Γ.Ν. Αθηνών "Ιπποκράτειο"
[2] Εργαστήριο Ακτινολογίας, Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο "Ιωαννίνων"

Στο παρόν άρθρο γίνεται μια αναφορά στις φυσικοχημικές ιδιότητες και τη φαρμακοκινητική των ενδοφλεβίως χορηγούμενων ιωδιωμένων υδατοδιαλυτών μέσων σκιαγραφικής αντίθεσης, τα οποία σχετίζονται άμεσα με δυνητική νεφροτοξικότητα. Επίσης, επισημαίνονται οι παράγοντες που επιτείνουν τον κίνδυνο εμφανίσεως νεφροτοξικότητας, αλλά και προτείνονται τρόποι προετοιμασίας που θα προφυλάξουν τον ασθενή από την εκδήλωσή της.

Απεικονιστικά ευρήματα και αντιμετώπιση δύο περιπτώσεων υψηλής ροής πριαπισμού

Β. Σκιαδάς, Ι. Κατσιμιλής, Αχ. Χατζηιωάννου, Δ. Μουρίκης, Λ. Βλάχος

Α' Εργαστήριο Ακτινολογίας, Ιατρική Σχολή Αθηνών, Αρεταίειο Νοσοκομείο

Είναι γνωστό ότι οι τραυματισμοί της πυέλου και του περινέου είναι δυνατόν να οδηγήσουν στη δημιουργία αρτηριοσηραγγώδους επικοινωνίας και δευτεροπαθούς υψηλής ροής πριαπισμού. Παρουσιάζουμε δύο περιπτώσεις ασθενών που προσήλθαν στο τμήμα μας για τον έλεγχο ανώδυνου πριαπισμού μετά από τραυματισμό της πυέλου και του περινέου αντίστοιχα. Υποβλήθηκαν σε ψηφιακή αφαιρετική αγγειογραφία, όπου απεικονίστηκε ψευδοανεύρυσμα της αριστερής σηραγγώδους αρτηρίας. Η αρτηριοσηραγγώδης επικοινωνία αντιμετωπίστηκε επιτυχώς με υπερεκλεκτικό εμβολισμό με τη χρήση μικροσπειραμάτων.

Φάσμα υπερηχομορφολογίας της κάκωσης του όρχεως

Δ. Ραφαηλίδης, Δ. Κατσίμπα, Ι. Χάκκας, Σ. Μπουτσιούκης, Σ. Χριστόπουλος

Ακτινολογικό τμήμα Γ.Ν. Θεσσαλονίκης "Γ. Γεννηματάς"

Η υπερηχογραφία με τους υψίσυχνους γραμμικούς μεταλλάκτες αποτελεί τη μέθοδο εκλογής για τον έλεγχο της κάκωσης του όρχεως.
Κατά τη διάρκεια τριών ετών εξετάστηκαν με τη συμβατική στην κλίμακα του γκρίζου και την έγχρωμη Doppler υπερηχογραφία 14 ασθενείς (ηλικίας 4 έως 36 ετών) με κλειστή κάκωση του οσχέου. Το φάσμα των απεικονιστικών ευρημάτων περιλάμβανε τη θλάση, το αιμάτωμα, την αιματοκήλη, το κάταγμα και τη ρήξη του όρχεως. Σε μία περίπτωση απεικονίστηκε μόνο οίδημα του οσχέου, ενώ σε άλλη ενδοοσχεϊκό αιμάτωμα. Στους υπόλοιπους 12 ασθενείς απεικονίστηκε η βλάβη του όρχεως, και σε μία περίπτωση ήταν αμφοτερόπλευρη. Η βλάβη του οσχέου διακρίθηκε σε ενδοορχική, εξωορχική ή μικτή ενδο- και εξωορχική. Σε τέσσερις περιπτώσεις απεικονίστηκε ορχική ρήξη, σε πέντε ρωγμές ή "κατάγματα", σε δέκα αιματοκήλες, σε δέκα αιματώματα και σε μία περίπτωση απεικονίστηκε παρεγχυματική θλάση. Η συνύπαρξη κάκωσης της επιδιδυμίδας απεικονίστηκε σε μία περίπτωση.
Σε μία περίπτωση επανελέγχου μετά από ρήξη λόγω τροχαίου ατυχήματος απεικονίστηκε η σπάνια επιπλοκή της μετατόπισης του όρχεως.
Η υπερηχογραφία συμβάλλει με αξιοπιστία στη διάγνωση της ύπαρξης ορχικής κάκωσης. Απεικονίζεται ολόκληρο το φάσμα των ευρημάτων και γίνεται διάκριση των ήπιων βλαβών από τις σοβαρές ρήξεις, οι οποίες απαιτούν την άμεση επεμβατική αντιμετώπιση, με σκοπό τη διάσωση του όρχεως.