Επισκληρίδιο απόστημα σπονδυλικής στήλης: Διερεύνηση με μαγνητική τομογραφία και συσχέτιση με την κλινική εικόνα

Α. Αθανασοπούλου, Π. Μαλλιαρόπουλος, Γ. Ζωγράφος, Α. Αντωνίου, Ι. Παπαηλιού

Τμήμα Αξονικής Τομογραφίας Νοσοκομείου "Ασκληπιείο Βούλας"

Το επισκληρίδιο απόστημα της σπονδυλικής είναι μια σχετικά σπάνια νόσος. Απαντάται μία περίπτωση σε 10.000 εισαγωγές ενός μεγάλου νοσοκομείου. Ακόμη και σήμερα το ποσοστό νοσηρότητας και θνησιμότητας της νόσου παραμένει υψηλό και ανέρχεται στο 5,8% των περιπτώσεων.
Η τυπική κλινική εικόνα του επισκληριδίου αποστήματος δεν είναι ειδική της νόσου και η διαφορική διάγνωση θα γίνει από τους όγκους και τις εκφυλιστικές αλλοιώσεις της σπονδυλικής στήλης. Η πρώιμη διάγνωση θεωρείται απαραίτητη για την αποφυγή των μόνιμων νευρολογικών αλλοιώσεων της σπονδυλικής στήλης. Η Μαγνητική Τομογραφία (ΜΤ) με ενδοφλέβια έγχυση σκιαγραφικού θεωρείται η μέθοδος εκλογής για την έγκαιρη διάγνωση του επισκληριδίου αποστήματος.
Λόγω της σπανιότητας και της σοβαρότητας της νόσου αναφέρεται η πείρα του νοσοκομείου μας στη διάγνωση του επισκληριδίου αποστήματος, με σκοπό να αναδείξουμε τη σημασία της έγκαιρης χρήσης της ΜΤ σε ασθενείς με άλγος στη ΣΣ και με προοδευτικώς επιδεινούμενη σημειολογία.

Σπάνια περίπτωση κακοήθους όγκου των ελύτρων των περιφερικών νεύρων: Μελέτη με ελικοειδή υπολογιστική και μαγνητική τομογραφία

Ε. Συργκάνη-Κεχαλάκη, Α. Φωτιάδου, Χ. Ναλμπαντίδου

Αξονικός Τομογράφος Γενικού Νοσοκομείου Βόλου

Παρουσιάζεται μια σπάνια περίπτωση κακοήθους όγκου των ελύτρων των περιφερικών νεύρων σε νεαρή ασθενή, η οποία προσήλθε με επώδυνη διόγκωση της αριστερής γλουτιαίας χώρας. Η ασθενής υποβλήθηκε σε Ελικοειδή Υπολογιστική Τομογραφία και Μαγνητική Τομογραφία, στις οποίες αναδείχθηκε χωροκατακτητική εξεργασία στην πορεία του αριστερού απιοειδούς μυός και του σύστοιχου μείζονος γλουτιαίου μυός. Στη συνέχεια διενεργήθηκε κυτταρολογική εξέταση, στην οποία δεν βρέθηκαν στοιχεία κακοήθειας. Ακολούθησε ιστοπαθολογική εξέταση σύμφωνα με την οποία η ως άνω βλάβη κατατάσσεται στους κακοήθεις όγκους των ελύτρων των περιφερικών νέυρων (MNST).

Ο ρόλος της μαγνητικής τομογραφίας στον έλεγχο των ωοθηκικών μαζών

Α. Τσίλη [1], Κ. Τσαμπούλας [1], Ε. Αρκουμάνη [1], Ι. Τζοβάρα [1], Σ. Τζιόρας [2], Χ. Μπούγιας [1], Ε. Παρασκευαΐδης [2], Σ. Εφραιμίδης [1]

[1] Τμήμα Κλινικής Ακτινολογίας και Απεικόνισης
[2] Γυναικολογική και Μαιευτική κλινική, Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, Ιωάννινα

Σκοπός: Να εκτιμηθεί ο ρόλος της μαγνητικής τομογραφίας στη διαπίστωση και τον χαρακτηρισμό μαζών της ελάσσονος πυέλου, προερχομένων από τα εξαρτήματα της μήτρας. Υλικό και μέθοδος: Σαράντα τέσσερις ασθενείς, οι οποίες προσήλθαν με μάζες των εξαρτημάτων γνωστές από τον προηγηθέντα υπερηχοτομογραφικό έλεγχο ή την κλινική εξέταση, ελέγχθηκαν με μαγνητική τομογραφία. Η εξέταση περιελάμβανε ακολουθίες Τ1, Τ2 και Τ1 προσανατολισμού με την τεχνική καταπίεσης του λίπους, πριν και μετά την ενδοφλέβια χορήγηση παραμαγνητικών ιόντων γαδολινίου. Εκτιμήθηκε η ακρίβεια της μαγνητικής τομογραφίας στην ανάδειξη και τον χαρακτηρισμό των ωοθηκικών μαζών. Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με τα χειρουργικά και παθολογοανατομικά ευρήματα. Αποτελέσματα: Ο έλεγχος με τη μαγνητική τομογραφία ανέδειξε 54 από τις 59 μάζες στην περιοχή των εξαρτημάτων, όπως αυτές επιβεβαιώθηκαν χειρουργικά (91%). Η ευαισθησία και η ειδικότητα της μαγνητικής τομογραφίας στη διαφορική διάγνωση των καλοήθων από τις κακοήθεις ωοθηκικές μάζες ήταν 95% και 91% αντίστοιχα. Συμπέρασμα: Η μαγνητική τομογραφία αποτελεί εξέταση ακριβής στη ανάδειξη και τη διαφορική διάγνωση των μαζών των εξαρτημάτων.

Κεντρογενής άποιος διαβήτης στα παιδιά: Νευροακτινολογική εκτίμηση

Μ. Χασιώτου [1], Φ. Καρκαντζιά [1], Μ. Μπάκα [2], Γ. Πιτσουλάκης [1], Ε. Κοσμίδου [2]

[1] Τμήμα Αξονικού και Μαγνητικού Τομογράφου Νοσοκομείου Παίδων "Αγία Σοφία"
[2] Ογκολογικό Τμήμα Νοσοκομείου Παίδων "Αγλαία Κυριακού"

Παρουσιάζουμε τα απεικονιστικά ευρήματα σε 14 παιδιά με κεντρογενή άποιο διαβήτη. Η μελέτη αφορά 8+ και 6> ηλικίας 16 μηνών - 14 ετών. Ο έλεγχος περιελάμβανε μαγνητική τομογραφία (ΜΤ) υποθαλάμου - υπόφυσης προ και μετά ΕΦ χορήγηση παραμαγνητικής ουσίας. Δύο ασθενείς είχαν και αξονική τομογραφία (ΑΤ) εγκεφάλου. Τα απεικονιστικά ευρήματα ήταν: απουσία του υψηλού μαγνητικού σήματος της νευροϋπόφυσης(14), πάχυνση του μίσχου(4), υπερεφιππιακή εξεργασία(3), εξεργασία του κωναρίου(1). Έξι ασθενείς είχαν ιστιοκύττωση (4 ήδη γνωστή), σε 3 διεγνώσθη υπερεφιππιακό γερμίνωμα και στους υπόλοιπους 5 δεν ανευρέθη υποκείμενη νόσος (ιδιοπαθής άποιος διαβήτης).

Διάγνωση οξέων ισχαιμικών εμφράκτων με MRI εγκέφαλου. Η αξία της τεχνικής διάχυσης

Β. Φιλίππη, Β. Μανιάτης, Α. Ρουσάκης, Δ. Σαββίδου, Ρ. Ευθυμιάδου, Ι. Παππάς, Ι. Ανδρέου

Τμήμα Αξονικής και Μαγνητικής Τομογραφίας ΔΘΚΑ "Υγεία"

Σκοπός: Να εκτιμηθεί η αξία της τεχνικής διάχυσης στη διάγνωση των υπεροξέων και οξέων ισχαιμικών εμφράκτων με τη μαγνητική τομογραφία.
Υλικό και μέθοδος: Μελετήθηκαν αναδρομικά οι μαγνητικές τομογραφίες 72 ασθενών (43 άντρες, 29 γυναίκες, ηλικίας 16-95 ετών, μέσος όρος τα 64 έτη) με κλινική υποψία ισχαιμικού εμφράκτου και απεικονιστική επιβεβαίωση. Ο χρόνος εγκατάστασης των συμπτωμάτων κυμαινόταν από 2 έως 24 ώρες πριν τη διενέργεια της εξέτασης. Έγινε σύγκριση των αποτελεσμάτων της τεχνικής διάχυσης με τις υπόλοιπες τεχνικές της μαγνητικής τομογραφίας.
Αποτελέσματα: Ανεδείχθησαν 79 έμφρακτα (25 υπεροξέα και 54 οξέα). Οι 78 βλάβες ήταν εμφανείς στην τεχνική διάχυσης ενώ μία υποξεία αλλοίωση δεν ανεδείχθη. Σε 17/25 υπεροξέα έμφρακτα και σε 15/54 οξέα έμφρακτα, μόνο η τεχνική διάχυσης ανέδειξε τις ισχαιμικές βλάβες.
Συμπέρασμα: Η τεχνική διάχυσης είναι ανώτερη των υπολοίπων τεχνικών μαγνητικής τομογραφίας στη διάγνωση των υπεροξέων και των οξέων ισχαιμικών εμφράκτων. Η εφαρμογή της είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τον πλήρη έλεγχο ασθενών με κλινική εικόνα αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου.

Γάγγλια του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου του γόνατος

Ι. Καλαϊτζόγλου[1], Ι. Τσιφουντούδης[2], Π. Παπαδοπούλου[1], Α.Σ. Δημητριάδης[2]

[1] Ασκληπιός, Μαγνητική Τομογραφία, Θεσσαλονίκη
[2] Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, Θεσσαλονίκη

Σκοπός: Παρουσιάζουμε την απεικόνιση 6 ενδοαρθρικών γαγγλίων του γόνατος που εξορμώνται από τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο στη μαγνητική τομογραφία, παράλληλα με τα κλινικά και τα αρθροσκοπικά ευρήματα.
Υλικό - Μέθοδος: Αναγνωρίστηκαν 6 περιστατικά ενδοαρθρικών γαγγλίων σε άμεση σχέση με τον ΠΧΣ σε μια σειρά 730 εξετάσεων μαγνητικής τομογραφίας γόνατος που έγιναν στη διάρκεια ενός έτους. Τρεις ασθενείς υποβλήθηκαν σε αρθροσκόπηση, ενώ οι υπόλοιπες βλάβες τέθηκαν υπό παρακολούθηση.
Αποτελέσματα: Σε όλες τις περιπτώσεις τα κυστικά μορφώματα είχαν ενδιάμεση ένταση σήματος στις εικόνες T1-W και υψηλή στις T2-W, ήταν σαφώς περιγεγραμμένα και τα 4 από αυτά είχαν εσωτερικά διαφραγμάτια. Τρία περιστατικά αντιμετωπίστηκαν αρθροσκοπικά με την κένωση των κύστεων, τα τοιχώματα των οποίων παρουσίαζαν ιστολογική σύσταση ανάλογη των γαγγλίων.
Συμπεράσματα: Τα ενδοαρθρικά γάγγλια αποτελούν σπάνια αιτία συμπτωματολογίας από το γόνατο, συνήθως μη ειδική, η οποία μπορεί να παραπέμπει σε άλλες παθολογίες. Τα ευρήματα της μαγνητικής τομογραφίας είναι διαγνωστικά και καθοδηγούν την αρθροσκοπική αντιμετώπιση.

Ποσοτική εκτίμηση των αλλοιώσεων της υποκλινικής ηπατικής εγκεφαλοπάθειας στη μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Συσχέτιση με τον βιοχημικό έλεγχο

Αικ. Σολωμού[1], Δ. Βελισσάρης[2], Ε. Τσώτα[1], Μ. Κυριακοπούλου[1], Χ. Καρατζά[3]

[1] Ακτινολογικό Εργαστήριο, Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, Ρίο, Πάτρα
[2] Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, Ρίο, Πάτρα
[3] Παθολογική Κλινική, Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, Ρίο, Πάτρα

Σκοπός: Οι κιρρωτικοί ασθενείς συχνά εμφανίζουν στη Μαγνητική Τομογραφία εγκεφάλου (ΜRΙ) υψηλής έντασης μαγνητικό σήμα στην περιοχή των βασικών γαγγλίων στις ΤΙ-προσανατολισμού εικόνες, γεγονός που οφείλεται κυρίως στη συσσώρευση μαγγανίου (manganese). Σκοπός της εργασίας είναι η εκτίμηση των αλλοιώσεων της Μαγνητικής Τομογραφίας εγκεφάλου και ο συσχετισμός τους με τις κλινικές και βιοχημικές παραμέτρους σε κιρρωτικούς ασθενείς που δεν έχουν κλινικά έκδηλη εγκεφαλοπάθεια.
Υλικό και μέθοδος: 22 κιρρωτικοί ασθενείς (16 άνδρες και 6 γυναίκες, με μέσο όριο ηλικίας τα 65,2±9,5 έτη), ταξινομημένοι με βάση την κλίμακα Child- Ρugh, υποβλήθηκαν σε Μαγνητική Τομογραφία εγκεφάλου, σε νευρολογική εκτίμηση, συμπεριλαμβανομένων των ψυχομετρικών τεστ και σε πλήρη βιοχημικό έλεγχο. Κανένας από αυτούς δεν εμφάνιζε κάποιο κλινικό σημείο εγκεφαλικής δυσλειτουργίας. Τα ευρήματα της Μαγνητικής Τομογραφίας εκτιμήθηκαν τόσο ποιοτικά (φυσιολογικά, ήπια, μέτρια και σοβαρά) όσο και ποσοτικά με τη μέθοδο RΟΙ.
Αποτελέσματα: Μεταξύ των κλινικών και των βιοχημικών παραμέτρων το συνολικό άθροισμα κατά Child-Ρugh και τα επίπεδα της αλβουμίνης αναγνωρίστηκαν ως σημαντικοί προβλεπτικοί παράγοντες της μεταβολής της έντασης σήματος στην ΜRΙ (p:0,021).
Συμπεράσματα: Αν και απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την επιβεβαίωση της κλινικής αξίας της Μαγνητικής Τομογραφίας εγκεφάλου σε κιρρωτικούς ασθενείς, η μελέτη μας υποδεικνύει ότι οι μεταβολές στην ΜRΙ σε συνδυασμό με τα επίπεδα της αλβουμίνης είναι καλοί προγνωστικοί παράγοντες της ηπατικής και της εγκεφαλικής δυσλειτουργίας των κιρρωτικών ασθενών.

Μελέτη ασθενών μετά από μεταμόσχευση ήπατος με χολαγγειοπαγκρεατογραφία μαγνητικού συντονισμού

Α. Μετάφα[1], Χ. Λαδόπουλος[1], Α. Γουλιάμος[1], Α. Μουλοπούλου[1], Ι. Κόντης[2], Γ. Κωστοπαναγιώτου[3], Ι. Παπαδημητρίου[4], Λ. Βλάχος[1]

[1] Α' Εργαστήριο Ακτινολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Αρεταίειο Νοσοκομείο
[2] Β' Χειρουργική κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών, Αρεταίειο Νοσοκομείο
[3] Αναισθησιολογικό τμήμα, Αττικό Νοσοκομείο
[4] Χειρουργική κλινική, Νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν

Σκοπός: Η παρουσίαση της εμπειρίας μας από τη μελέτη ασθενών μετά από μεταμόσχευση ήπατος με χολαγγειοπαγκρεατογραφία μαγνητικού συντονισμού (MRCP), καθώς και η σύγκριση της μεθόδου αυτής με το υπερηχοτομογράφημα και την άμεση χολαγγειογραφία.
Υλικό και μέθοδος: 21 ασθενείς με ορθοτοπική μεταμόσχευση του ήπατος εξετάσθηκαν με MRCP. Στους 18 ασθενείς είχε πραγματοποιηθεί χολοχοληδόχο αναστόμωση, σε 2 Roux-en-Y χολοπεπτική αναστόμωση και σε έναν Roux-en-Y ηπατονηστιδική αναστόμωση. Πραγματοποιήθηκε διπλή "τυφλή" γνωμάτευση των εικόνων και σύγκριση με τον λοιπό απεικονιστικό έλεγχο.
Αποτελέσματα: Από τις 21 MRCP, οι 7 ήταν παθολογικές και οι 14 φυσιολογικές. Ανατομικές παραλλαγές του χοληφόρου δένδρου παρατηρήθηκαν σε 2 ασθενείς. Σε 7 ασθενείς απεικονίσθηκαν "ψευδοστενώσεις" στην πορεία του χοληδόχου πόρου (ΧΠ). Αληθείς στενώσεις στην πορεία του ΧΠ απεικονίσθηκαν σε 4 ασθενείς. Διάταση των ενδοηπατικών χοληφόρων παρατηρήθηκε σε 3 ασθενείς, σε έναν εκ των οποίων συνυπήρχε διάταση του παγκρεατικού πόρου. Τέλος, σε έναν ασθενή απεικονίσθηκε λιθίαση του ΧΠ και σε έναν άλλο βλεννοκήλη του κολοβώματος του κυστικού πόρου.
Συμπεράσματα: H MRCP αποτελεί μη επεμβατική, ακίνδυνη και ανώδυνη απεικονιστική μέθοδο, με πολύ καλά αποτελέσματα στην απεικόνιση της χοληφόρου οδού σε μεταμοσχευμένους ασθενείς. Η ευαισθησία της στην ανάδειξη του φυσιολογικού χοληφόρου δένδρου, των στενώσεων στους πόρους με ή χωρίς συνοδό υπερκείμενη διάταση αυτών, της παρουσίας λάσπης εντός του αυλού τους ή των άλλων επιπλοκών είναι πολύ υψηλή (??90%).