Εχινόκοκκος κύστη σπληνός ραγείσα προς λεπτό έντερο: Μελέτη με Πολυτομική Αξονική Τομογραφία

Β. Σαββοπούλου, Ε. Λαζαρίδου, Δ. Έξαρχος, Ι. Σκούρας, Δ. Χονδρός

Γ.Ν.Α. "Ο Ευαγγελισμός", Τμήμα Αξονικού και Μαγνητικού Τομογράφου, Αθήνα

Περίληψη
Η εντόπιση εχινοκόκκων κύστεων στο σπλήνα είναι σπάνια ακόμη και σε ενδημικές χώρες. Μεταξύ των επιπλοκών, εξαιρετικά σπάνια είναι η ρήξη προς εντερική έλικα, η οποία έχει περιγραφεί σε μία μόνο περίπτωση επικοινωνίας με το κατιόν κόλον. Σκοπός της παρουσίασης είναι η περιγραφή των απεικονιστικών ευρημάτων υδατίδας κύστεως του σπληνός με ρήξη προς έλικα του λεπτού εντέρου, με τη χρήση της πολυτομικής υπολογιστικής τομογραφίας, περίπτωση που δεν έχει ακτινολογικά περιγραφεί προηγουμένως.

Απεικονιστική διερεύνηση της νόσου Hippel-Lindau. Παρουσίαση της πορείας μιας ασθενούς και ανασκόπηση της βιβλιογραφίας

Σ. Παπαϊωάννου, Χ. Δαμιανίδης, Β. Δημαρέλος, Μ. Αρβανίτη, Ι. Τσιτουρίδης

Ακτινολογικό Εργαστήριο Γ.Ν. Παπαγεωργίου, Θεσσαλονίκη

Περίληψη
Η νόσος von Hippel-Lindau είναι εξαιρετικά σπάνια και κληρονομείται με τον αυτοσωμικό επικρατούντα τύπο. Πρόκειται για μια πολυσυστηματική νόσο η οποία χαρακτηρίζεται από εμφάνιση βλαβών κυρίως στο κεντρικό νευρικό σύστημα, στους νεφρούς και στο πάγκρεας. Παρά το ότι είναι δυνατός και ο γενετικός έλεγχος, ωστόσο ο απεικονιστικός έλεγχος κρίνεται απαραίτητος για την εκτίμηση της πορείας της νόσου, καθώς και για την έγκαιρη διάγνωση των βλαβών, η οποία προσφέρει αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση και βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς. Σκοπός της εργασίας είναι η παρουσία ενός ενδιαφέροντος περιστατικού και η πορεία της ασθενούς σε διάστημα μιας 12ετίας.

Διάχυτο σηραγγώδες αιμαγγείωμα του ορθού

Σ. Παπαϊωάννου, Γ. Ροδοκαλάκης, Κ. Τσιτουρίδης, Ι. Δαυΐδης, Χ. Δαμιανίδης, Μ. Αρβανίτη, Ι. Τσιτουρίδης

Ακτινολογικό Εργαστήριο Γ. Ν. Παπαγεωργίου Θεσσαλονίκη

Περίληψη
Το διάχυτο σηραγγώδες αιμαγγείωμα του ορθού(ΔΣΑΟ) αποτελεί έναν από τους πλέον σπάνιους καλοήθεις όγκους του παχέoς εντέρου. Το κύριο σύμπτωμα με το οποίο εκδηλώνεται είναι η υποτροπιάζουσα αιμορραγία από το ορθό.
Στο 50% των ασθενών με ΔΣΑΟ στην απλή ακτινογραφία κοιλίας μπορούν να απεικονισθούν φλεβόλιθοι στην ανατομική περιοχή του σιγμοειδούς και του ορθού, οι οποίοι κατευθύνουν και στη σωστή διάγνωση. Ο βαριούχος υποκλυσμός και ο σπινθηρογραφικός έλεγχος ως μέθοδοι διερεύνησης, είναι μη ειδικοί, καθώς δε αναδεικνύουν την έκταση και τα πλήρη όρια της βλάβης. Η βιοψία θα πρέπει να αποφεύγεται λόγω κινδύνου οξείας αιμορραγίας. Η αξονική τομογραφία αναδεικνύει του φλεβόλιθους πιο ικανοποιητικά συγκριτικά με τη απλή ακτινογραφία κοιλίας και προσφέρει λεπτομερείς πληροφορίες για τις διαστάσεις και την επέκταση της βλάβης στις δομές της ελάσσονος πυέλου .
Η μαγνητική τομογραφία αποτελεί τη μέθοδο εκλογής στη διερεύνηση του ΔΣΑΟ, καθώς καθορίζει πλήρως την έκτασή του σε προεγχειρητικό στάδιο, αλλά και σε έλεγχο παρακολούθησης (follow up).

Οξεία αγγειοδιασταλτική δράση της υδροχλωροθειαζίδης επί των αρτηριών των σηραγγωδών σωμάτων του πέους

Κ. Συργιάννης, Γ. Ράμμος, Β. Πεππές, Π. Βοϊδονικόλα, Ι. Νίκας, Μ. Στασινοπούλου, Ε. Φειδά, Α. Χαλαζωνίτης

Θεραπευτική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών. Νοσοκομείο Αλεξάνδρα.

Περίληψη
Σκοπός: Τα θειαζιδικά διουρητικά θεωρείται ότι ασκούν την αντιϋπερτασική τους δράση μέσω της προκαλούμενης διούρησης. Από 50ετίας περίπου υπάρχει επίσης και η άποψη ότι η δράση τους οφείλεται περισσότερο σε αγγειοδιαστολή και λιγότερο στη διούρηση. Εντούτοις, οι in vivo ενδείξεις που υποστηρίζουν την άποψη της αγγειοδιασταλτικής δράσης είναι πολύ λίγες. Ο σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση της αγγειοδιασταλτικής δράσης της υδροχλωροθειαζίδης σε άνδρες υπερτασικούς και νορμοτασικούς.
Υλικό και μέθοδος: Στη μελέτη μας εξετάσαμε την οξεία δράση της υδροχλωροθειαζίδης στις αρτηρίες των σηραγγωδών σωμάτων του πέους, μετά από p.o. χορήγηση 50 mg αυτής σε 17 άνδρες, 6 υπερτασικούς και 11 νορμοτασικούς. Η καταγραφή των μεταβολών της ταχύτητας της ροής του αίματος έγινε υπερηχογραφικά.
Αποτελέσματα: Διαπιστώθηκε οξεία αγγειοδιαστολή, εντός μιας ώρας, σε βαθμό στατιστικά σημαντικό, τόσο στους υπερτασικούς όσο και στους νορμοτασικούς ασθενείς. Η μεταβολή της ταχύτητας ροής του αίματος στα σηραγγώδη σώματα ήταν ανεξάρτητη από τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης, η οποία δεν μεταβλήθηκε κατά την διάρκεια του ελέγχου όπως και κατά τη διάρκεια του επόμενου 24ώρου.
Συμπεράσματα: Η υδροχλωροθειαζίδη δείχνει να διαθέτει και σημαντική αγγειοδιασταλτική δράση. Ο μηχανισμός αυτής της δράσης της υδροχλωροθειαζίδης φαίνεται ότι δεν σχετίζεται με την αναστολή του συνμεταφορέα Na-Cl του άπω εσπειραμένου σωληναρίου των νεφρών.