Διαδερμική νεφροστομία υπό την καθοδήγηση του Αξονικού Τομογράφου, σε περιπτώσεις αποφρακτικής ουροπάθειας

Ε. Κολλιάκου, Π. Μανιάτης, Χ. Τριαντοπουλου, Δ. Παπαδημητρίου, Π. Πορφυρίδης, Ι. Σιάφας, Ι. Παπαηλιού

Τμήμα Αξονικού Τομογράφου, Κωνσταντοπούλειο Γενικό Νοσοκομείο, Νέα Ιωνία, Αθήνα

Περίληψη
Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να καθορίσουμε την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και τις επιπλοκές της διαδερμικής νεφροστομίας υπό αξονική καθοδήγηση στην ήπια υδρονέφρωση και σε επιπλεγμένες περιπτώσεις.
Ασθενείς και Μέθοδος: Πραγματοποιήσαμε, την τελευταία πενταετία, 128 τοποθετήσεις καθετήρων τύπου pig-tail (6-12 F) σε 125 ασθενείς (74 άντρες και 51 γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας τα 63 έτη) με ουρητηρική απόφραξη. Η διάταση της αποχετευτικής μοίρας του ουροποιητικού συστήματος ήταν μικρή ή μέτρια στις περισσότερες περιπτώσεις ενώ τμήμα των ασθενών ήταν σε κρίσιμη κλινική κατάσταση. Η τοποθέτηση των ασθενών έγινε σε πρηνή ή πρηνή-πλάγια θέση. Σε 80 ασθενείς χρησιμοποιήθηκε η τεχνική Trocar ενώ στους υπόλοιπους 48 η τεχνική Seldinger. Η στόχευση της νεφρικής πυέλου και η παρακολούθηση της πορείας των υλικών της νεφροστομίας έγιναν με τομές αξονικής τομογραφίας των 5-7 χιλιοστών. Καταγράφηκαν ο αριθμός των παρακεντήσεων ανά ασθενή, ο χρόνος παραμονής του ασθενούς στον αξονικό τομογράφο και οι επιπλοκές.
Αποτελέσματα: Σε όλες τις περιπτώσεις τελικά έγινε επιτυχής τοποθέτηση του καθετήρα νεφροστομίας(100%). Σε 10 ασθενείς απαιτήθηκε και δεύτερη προσπάθεια παρακέντησης της νεφρικής πυέλου με άριστα αποτελέσματα. Το ποσοστό των ελασσόνων επιπλοκών ήταν 2,5% έναντι 0%, ενώ το ποσοστό των μειζόνων επιπλοκών ήταν 1,25% και 0%, για τις τεχνικές Trocar και Seldinger, αντίστοιχα. Η αντιμετώπιση των επιπλοκών ήταν συντηρητική και οι ασθενείς εξήλθαν από το νοσοκομείο μετά από μία εβδομάδα. Επιπλοκές από τους καθετήρες, όπως απόσπαση, διαρροή και στρέβλωση δεν συνέβησαν.
Συμπέρασμα: Η διαδερμική νεφροστομία, υπό την καθοδήγηση του αξονικού τομογράφου, είναι μία ασφαλής και αποτελεσματική διαδικασία, η οποία μπορεί να εφαρμοστεί και σε δύσκολες τεχνικά περιπτώσεις. Το αναμενόμενο ποσοστό επιπλοκών είναι πολύ μικρό ακόμη και σε ασθενείς με ελάχιστη διάταση της νεφρικής πυέλου ή κακή κλινική κατάσταση.

Τα μεσοκοιλιακά τρήματα του Monro

Κ. Συργιάννης, Ι. Νίκας

Αlexander Monro: "Secundus" Edinburg , Ηνωμένο Βασίλειο ( 1733-1817 )

Η "δυναστεία" Monro περιλάμβανε τρία μέλη με το ίδιο όνομα . Ο Alexander Monro "primus" ήταν ο παππούς και έζησε από το 1697 έως το 1767. Ο Alexander Monro "secundus" (1733-1817 ) ήταν ο γιος , ενώ ο "tertius" (1773-1859) ήταν ο εγγονός.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως και οι τρεις διαδοχικά κατείχαν την θέση του Καθηγητή Ανατομικής της Ιατρικής σχολής του Εδιμβούργου για περισσότερο από έναν αιώνα. Η ιστορία αναφέρει πως ο προπάππους John Monro ( 1670-1740 ) είχε ενεργό συμμετοχή στην ίδρυση της Ιατρικής σχολής του Εδιμβούργου και ο "primus" ήταν ο πρώτος καθηγητής Ανατομικής της εν λόγω σχολής ,την έδρα της οποίας κατέλαβε , στην πολύ νεαρή ηλικία των 22 ετών. Η συγκεκριμένη περίοδος μάλιστα έχει καταγραφεί ως η πρώτη ακαδημαϊκού νεποτισμού .

Η αναγνώριση των μεσοκοιλιακών τρημάτων ωστόσο ήταν αποτέλεσμα του επιστημονικού έργου του "secundus" ο οποίος κατά την διάρκεια των φοιτητικών του ετών υπήρξε μαθητής του William Hunter (1718-1733) που με την σειρά του υπήρξε μαθητευόμενος του "primus". Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως ο "secondus" υπήρξε ένας εξαίρετος , και πιθανότατα πιο ολοκληρωμένος συγκριτικά με τον πατέρα του , επιστήμων με πλούσιο ακαδημαϊκό έργο το οποίο μάλιστα ξεκίνησε πολύ νωρίς αφού ήδη ως φοιτητής επιμελείτο τις περισσότερες των , ανατομικού περιεχομένου , διαλέξεων του πατέρα του.

Το 1755 αναλαμβάνει καθήκοντα αναπληρωτή καθηγητή στην έδρα της Ανατομικής και Χειρουργικής. Ανήσυχος επιστημονικά συνεχίζει τις σπουδές του στο Βερολίνο αυτή τη φορά θητεύοντας δίπλα στον Meckel ( 1714-1774 ).
Την θέση του τακτικού Καθηγητή της Ανατομίας του Εδιμβούργου την διεκδικεί επιτυχώς το 1758 σε ηλικία τότε 25 ετών. Η προσήλωση του στην έρευνα και την διδασκαλία και το πάθος του για τον τομέα της Ανατομικής διήρκεσε πάνω από 50 χρόνια , μέχρι το 1807. Στο μεσοδιάστημα ( 1779-1782 ) διετέλεσε και πρόεδρος του Royal College of Physicians of Edinbourgh .

Ο "secundus" αναγνώρισε τα μεσοκοιλιακά τρήματα το 1753 σε ηλικία 20 ετών ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, αλλά προχώρησε στη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της έρευνας του πολύ αργότερα το 1783 με το κλασσικό για στην ιατρική βιβλιογραφία άρθρο " Observations on the Structure and Function of the Nervous System" . Νωρίτερα το 1764 είχε αποστείλει άρθρο του στην Edinbourg Philosophical Society όπου ανέλυε το σύστημα επικοινωνίας των κοιλιών του εγκεφάλου το οποίο όμως δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας, πιθανότατα λόγω των εκτεταμένων αναφορών του σε παρατηρήσεις που για το ίδιο θέμα είχε κάνει ο Γαληνός ( 129-216 ) πολλά χρόνια πρίν.
Τέλος ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως ο "secundus" εισήγαγε πρώτος την μέθοδο της αναπνευστικής υποστήριξης με την τοποθέτηση ενδοτραχειακού σωλήνα.

Αυτόματη αορτο-κοιλική επικοινωνία: Αναφορά δύο περιπτώσεων - Βιβλιογραφική αναδρομή.

Σ. Μυλωνά, Α. Λουρμπάκου, Α. Κατσαρού, Ε. Παπαδοπούλου, Ν. Ρόππα-Λεπίδα

Ακτινολογικό Τμήμα
Νοσοκομείο Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ¨Κοργιαλένειο-Μπενάκειο¨

Περίληψη
Η αορτο-κοιλική επικοινωνία είναι μια σπάνια επιπλοκή, λιγότερο του 1% όλων των ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής και 3-4% των ραγέντων ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής [1].
Σε χρονικό διάστημα έξι χρόνων (Ιανουάριος 2001-Ιανουάριος 2006) πραγματοποιήθηκαν στο τμήμα μας 182 Αξονικές Τομογραφίες (CT) σε επείγουσα βάση για την εκτίμηση ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής. Μόνο δύο από αυτά ευρέθη ότι είχαν επικοινωνία μεταξύ αορτής και κάτω κοίλης φλέβας.

Αγγειακή δυσπλασία της έξω σφαγίτιδας. Διάγνωση με υπερηχογράφημα Doppler, Αξονική Τομογραφία και Αξονική Αγγειογραφία

Ε. Εμμανουήλ , Γ. Δασκαλογιαννάκης , Α. Πετεινέλλη , Λ. Φραγκοπούλου , Κ. Κοκκίνης

ΓΝΑ ΚΑΤ ΑΚΤΙΝΟΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΜΗΜΑ ΑΞΟΝΙΚΟΥ ΤΟΜΟΓΡΑΦΟΥ

Περίληψη
Οι αγγειακές δυσπλασίες που προέρχονται από το τοίχωμα της έξω σφαγίτιδας φλέβας είναι σπάνιες. Παρουσιάζουμε περιστατικό αγγειακής δυσπλασίας στην έξω σφαγίτιδα φλέβα σε γυναίκα 50 χρόνων, η οποία προσήλθε με διόγκωση της αριστερής πλάγιας τραχηλικής χώρας. Η διάγνωση έγινε με Υπερηχογράφημα Doppler, Αξονική Τομογραφία (CT) και Αξονική Αγγειογραφία (CTA). Τα απεικονιστικά ευρήματα σε συνδυασμό με το ιστορικό της ασθενούς ήταν ενδεικτικά αγγειακής δυσπλασίας της έξω σφαγίτιδας.